পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১০৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সপ্তম অধ্যায়। এমনে ছয় অধ্যায়ে বিজ্ঞেয় অন্য তত্ত্বক যোগ সমে কহিলা। ইদানীক ভজনায় ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ কহন্ত। পূৰ্ব অধ্যায়ৰ অন্তত ভক্তিনিষ্ঠ শ্ৰেষ্ঠ কহিলা। তাতে কেমন তুমি যাৰ ভক্তি কৰিব, এই অপেক্ষাত ভগৱন্তে কহন্ত, মঞি পৰমেশ্বৰক আশ্ৰয় কৰি মোত আসক্ত মন হুয়া যোগক অভ্যাস কৰি সমগ্ৰ বল বিভূতি ঐশ্বৰ্যাদি সহিতে মোক যেমনে জানিবা তাক শুনা। অনুভব 'সহিত মোৰ জ্ঞান নিশেষে কহে, যাক জানি পুৰুষৰ আন জানিবে নথাকে। মোক জানিল মাত্ৰে কৃতাৰ্থ হয়। সিয়ে জ্ঞান মোৰ ভক্তি বিনে দুৰ্লভ জানিবা। অসংখ্যাত জাবৰ মধ্যত মনুষ্য ব্যতিৰেকে শ্ৰেয়সত প্ৰবৃত্তি নঘটে। মনুষ্য সহৰ মধ্যতে। কোনো জনেসে পুণ্যবশে জ্ঞানক লাগি যত্ন কৰে। যত্নকন্ত সহৰ মধ্যত কোনো জনেসে তত্ত্বজ্ঞান জানে। তত্ত্বজ্ঞানী সহৰৰ মধ্যত 'কোনো জনেসে মোৰ প্ৰসাদে মোক জানে। এমনে দুভ জ্ঞানো তুমাত কৃপায়ে কহে, সাবধানে শুনা। প্ৰকৃতি দ্বাৰায়ে সৃষ্ট্যাদি কতা ঈশ্বৰক কহিবাক গি পৰাপৰ ভেদে দুই প্ৰকৃতি কহন্ত। গন্ধ, ৰস, ৰূপ, স্পৰ্শ, শব্দ, অহঙ্কাৰ, মহত্ত, অবিদ্যা, এই অপ্ৰকাৰে ভিন্ন অপৰা নিকৃষ্ট প্ৰকৃতি জানিনা। আত তাতা পৰা শ্ৰেষ্ঠা জাবৰূপকে বুঝিবা, যি চেতনৰূপায়ে