পৃষ্ঠা:এমুঠি গীত আৰু কবিতা.pdf/৪৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

ইন্দ্ৰধনু কিন্তু এটি পুণ্যড্ৰেতি তৰা চিৰদিন তাতে আৰু আছে পৰি ভস্মীভূত হই জিলিকিছে মুৰ ওপৰত, মোৰ শত বাসনাৰ ছাই; যাৰ আভা এতেদিনে আছে পৰি খীণ, তাৰে আজি এটি ফোঁট কপালত লই ঢাক খাই বিস্মৃতি-মেঘত; ললোঁ ভস্ম সানি মূৰে-গায়। তাকে আজি আৰুবাৰ হৃদয়ত লই জ্বলাঁ তেন্তে হেৰা পূৰ্ণ জ্যোতিষ্ক সুন্দৰ কৰিছোঁ সাধনা-আয়োজন; আজি মই অতিকে আতুৰ; কাবউ কৰিছোঁ হেৰা সকলোকে মই, এফেৰি সোমাব দিয়া তোমাৰ পোহৰ, দিয়াঁ মোক মঙ্গল বচন। হোক সেয়ে অঞ্জন চকুৰ। আজি মই জগতৰ আশি-ভিখাৰী, ভুল নাওঁ, ভুল সোত গুৰীয়াল মোৰ, আৰু মোৰ একোৱেই নাই; দিয়াঁ মোক এপাৰ চপাই; হাঁহিমুখে সেয়ে যিবা পালে নিলে কাঢ়ি ধুমুহাত বুৰি নাও নতু পৰে ওৰ, ভগা এই হিয়া উদঙাই। সকলোৱে মোৰ ৰ চায় আছে মাথোঁ আজি মোৰ দুটি চকু ভৰি সহযাত্ৰী সৰ মোৰ, ব’লা আগুৱাই, উজাগৰ নিশাৰ টোপনি; এয়া পালোঁ এফেৰি শকতি; সংসাৰৰ উপেক্ষাই চুৰমাৰ কৰি কিৰণ-নিৰ্মালি দেৱে দিয়ে দলিয়াই, থই যোৱা হৃদয় এখনি বাঢ়ে সাহ, বাঢ়িছে ভকতি। দিচেম্বৰ, ১৯২৩ অয়ক ৪৫