পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১১৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ

১১৮ নাছিল। হুণমিলিৰ ভয় লাগি গ'ল। স্কুলৰ সময়কন সি বাৰু বন্দীত্ব বুলি ভাবি লৈছে নেকি? বিছনাত পৰি তাই লঙৰ মূৰটো মােহাৰি মােহাৰি হিচাপ কৰিলে। আজি লঙৰ বয়স পাঁচ বছৰ দুমাহ,ছয়দিন হ'ল। কুকুৰাৰ প্ৰথমটো ডাকতে তাইৰ টোপনি ভাঙি গ'ল। পােহৰ হ’বলৈ তেতিয়াও ভালেমান পৰ বাকী। যােৱা কেইদিনমানৰ পৰা পুহমহীয়া জাৰে মানুহবােৰক লেপৰ তলৰ পৰা ওলাই আহিবলৈকে নিদিয়া হৈছে। তাইৰ বুকুৰ মাজত কুচিমুচি সােমাই থকা এধানমান কেঁচুৱাটোৰ দৰে চাৰলংকিৰ নিস্পাপ মুখখন চাই তাইৰ দুচকুৰে চকুলাে বাগৰি পৰিল। পৃথিৱীৰ সকলাে সৰলতাৰে কোমল হৈ থকা তাৰ মৰমলগা মুখখন লেমৰ পােহৰত যেন কৰুণ ছবি এখন হৈ পৰিছিল। চালংকিৰ মুখখনলৈ তাই এপলক নেত্র চাই থাকিল। সৌ সিদিনাৰ হে কথা যেনিবা! কাদমে পুতেকৰ অকাল মৃত্যুত দুখ কৰিবলৈও সময় পােৱা নাছিল। গা ভাৰী বােৱাৰীয়েকৰ আদৰ যত্নৰ পৰা খেতি কৰা আধিয়াৰ বিচৰালৈকে ঘৰৰ প্ৰতিটো লেথা মাৰিও হাঁহ গাহৰি কুকুৰা ছাগলী কুকুৰ আৰু মেকুৰীৰে সৰু সুৰা চিৰিয়াখানা এখনেই চম্ভালি আছিল। তেনেকৈয়ে চালংকি আহিল। সি অহাৰ পাছত যেনিবা হুণমিলিৰ ভায়েক ককায়েকহঁতে আহি ঘৰ দুৱাৰবােৰ থানথিত লগাই বাৰীখনাে গত লগাই দিলে। কাদমে প্রায়েই আৰা নহ'লেবা অন্য কামত ওলাই যায়। ভাত পানী ৰান্ধি ঘৰ চোতালাে সাৰি থৈ যায়। তাৰ পাছতাে ঘৰখনত এশ এবুৰি কাম ওলায়। কেঁচুৱা শুৱাই হুণমিলিয়ে কোনােমতে ধােৱা পখলা কৰি ভাত পানী খায়। প্রায়েই বিললৈকো যায়। কেঁচুৱা বােকোচাত লৈ তাই কাপােৰ ধােৱে। কেতিয়াবা জাকৈ এচাব মাৰি মাছ পুঠি দুটামানাে লৈ আহে। পানী কেঁচুৱাৰ পৰা গৈ গৈ এতিয়া ডাঙৰ হােৱাৰ পাছতাে সেয়ে বিল বুলিলে পাগল। চাৰলংকিৰ সিটো পাৰে তাৰ মাহীয়েক লিলি শুইছে। দুইটাৰে গাত কাপােৰ খন ভালকৈ দি তাই লাহেকৈ নামি আহিল। সময়মতে স্কুল পােৱাকৈ যাবলৈ হ'লে তাই বহুত কাম বন কৰি থৈ যাব লাগিব। ভাগ্যে যেনিবা কাদমে গাহৰি সােপা গাঁৱৰে এঘৰত আধি পুহিবলৈ দি আঁতৰাই পঠিয়ালে। নহ'লে সেইমখাৰ আল মাৰি থকাও ধেমালি নহয়। আগফালৰ বাৰাণ্ডালৈ যােৱা দুৱাৰখন খােলাৰ শব্দ শুনি কাদমে আনটো কোঠাৰ পৰা মাত লগালে, “ইমান সােনকালে কিয় উঠিলি?” কাদমে নিজেও জানে প্রশ্নটো অনর্থক। কাৰণ হুণমিলিৰ দৰেই তাইৰাে কেতিয়াবাই টোপনি ভাঙিল । তাইৰ কাপােৰৰ জাপত সােমাই থকা নিমাখিত কাংকুৰাটো আজি যে স্কুললৈ যাব ! ইয়াতকৈ ভাল লগা কথা যেন তাইৰ জীৱনত আৰু কেতিয়াও ঘটাই নাছিল !! হুণমিলিয়ে গৰম পানীৰে গা ধুৱাই অনা পুতেকৰ চুলিত তেল ঘঁহি মূৰটো ফণিয়াই দি গাৰ কাষলৈ চপাই ল'লে। তাৰ কপালত চুমা এটা খাই তাই ক'লে, “আজিৰ পৰা তই ডাঙৰ মানুহ হবি। স্কুলত তােৰ সমনীয়া আৰু বহুত লগ পাবি। সিহঁতৰ লগত কাজিয়া নকৰিবি আৰু চাৰ বাইদেউৰ কথা শুনিবি দেই সােনটো।” তাই আৰু কিবা ক'ব খুজিছিল। কিন্তু শেষৰ ফাললৈ তাইৰ মাতটো থােকাথুকি হৈ পৰিল। বহুপৰ তাই তাক সাৱটি থাকিল । লিলিয়ে তেনেতে চিঞৰিলে ,“ভাত বাঢ়িছে। সােনকালে খা হি। দেৰিয়েই হৈছে” বাহিৰত তেতিয়াও ৰ’দ ওলােৱা নাছিল। চাৰকিৰিৰ ছােৱালীজনী আৰু তাইৰ লগৰ দুজনী মান আহি ওলালহি । হুণমিলিয়ে কাহানিবাই সিহঁতক মাতি থৈ আহিছে। তাই সিঁহতৰ লগতে চাৰলংকিক লৈ স্কুললৈ ওলাল। কাদমে গালে মুখে নাতিয়েকক হাত ফুৰাই দিলে। “দে কাংকুৰা দে! ভালকৈ পঢ়িবি। বহুত ভাল ভাল কথা শিকিবি। ঘৰলৈ আহি মােক চৰে অ চৰে আ শিকাই দিবিহি দেই!”নাৰিকল তেল ঘঁহি ফনিয়াই দিয়া চালংকিৰ ৰঙচুৱা চুলি কোচাত তাই আদৰেৰে হাত বুলাই দিলে। মাক পুতেক হাল ওলাই যােৱাৰ পাছত কাদম বিছনাত পৰিলহি। তাইৰ গা টো ভাল লগা নাই। লিলিয়ে আহি জালুক দিয়া চাহ এবাটি দি গ'ল। কাদমে বিছনাত বহি আঁই দুটাত মূৰ গুজি দিলে। তাই কান্দিবলৈও যত্ন কৰিলে।পিছে নাই। চকুপানী নােলাল। স্কুলৰ বাৰাণ্ডাত বহি চাৰ বাইদেউ সকলে ল'ৰা-ছােৱালীবােৰ আৰু মাক দেউতাকৰ লগত কথা পাতিছে। হুণমিলি আগুৱাই গ'ল। পকা থেকেৰাৰ দৰে তেজগােৰা মুখৰ প্রধান শিক্ষকজনে তাইলৈ চাই হাঁহিলে। ঃ আহা। তুমি আমাৰ সেই লংছিঙৰ ছােৱালী নহয় নে? দেউতাৰাক মােৰ কথা ক’বা। আমি একেলগে পঢ়া। ও কাদর্ম চাৰ । ল'ৰাটো আনিছিলাে ? ও কার্দম কার্দম। চাওঁ চাওঁ আহা চোন মােৰ ওচৰলৈ। চালংকি আগুৱাই গ'ল। তাৰ অকণমান ভয়াে লাগিল। কিন্তু চাৰে যেতিয়া মৰমেৰে তাৰ পিঠিত হাত বুলাই সুধিলে, অর্ধ-আকাশ ঃ ৰচনাসমগ্র, প্রথম খণ্ড