এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
৮৮
অৰণ্য কাণ্ড।
কামাতুৰ পুৰুষৰ কাকো স্নেহ নাই।
কামিণীত ৰতি তাৰ নুগুছে সদাই।৷
সুখ ভোগ তেজিলেক সবে ৰাজ কাজ।
সীতাকেসে চিন্তে ৰাজা হৃদয়ৰ মাজ॥
কেনমতে পাওঁ সীতা ত্ৰৈলোক্য সুন্দৰী।
মাৰিচ মামাৰ কাছে যাওঁ শীঘ্ৰ কৰি॥
তাহাঙ্কে সহায় কৰি সীতা আনোঁ হৰি।
পাছে ৰাম লক্ষ্মণক মাৰোঁ মন সাৰি।৷
সীতাক নপাইলে মোৰ নিষ্ফল জীবণ।
এহি মনে গুণি থিৰ কৰিলা ৰাৱণ॥
শুনা শূৰ্পনখী নকৰিবি অপমান।
সুবৰ্ণৰ গঢ়াই লৈয়োক নাককাণ॥
তোৰ মনষ্কাম মই সকলে সাধিবো।
ৰাম লক্ষ্মণক মাৰি সীতাক আনিবো॥
এহি গুণি লঙ্কানাথে মনে স্বস্থ নাই।
দিব্য ৰথে ছড়ি গৈলা মাৰিচৰ ঠাই।৷
সাগৰ তৰিয়া যাই পাইলা তেতিক্ষণে।
তপকৰি মাৰিচ আছয় পুণ্যবনে॥
শুনা মহাজন পুণ্য কথা ৰামায়ণ।
শ্ৰবণতে হৰে মহা মহা পাপ গণ॥
