পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সমৰ বুৰী যাতে, মহাৰজা গাধৰসিংহ শিৰিৰ উঠিল; ২৩ তাৰিখে সিংহপীৰাত ৰছিল ২০ তাৰিখে মালবাৰে সিংহাসনত উঠিল। সেইদিনাই বৰ্গদেৱে আহােম লাতিনা “চাচুপাতফা” আৰু হিন্দুমতে “গদাধৰসিংহ নাম গ্ৰহণ কৰে। সেই নাম মজুলা ঘৰণৰ কাপেৰে লিখি পাত্ৰ-মন্ত্রী সমতকে শুনালে। আক, ১৬ গৰুৰ বহাগ আওৰ ফলে (১)। | গাধসিংহ বৰ্গদে যেনে বাহুবলী, শাসন কাৰ্যত তেওঁ তেনে এজন টানমুখী ৰা আছিল। তেওঁ যদিও ভাঙ্গৰীয়া কেইজন আৰু আন আন বৰমূৰীয় বিষয়া সকলৰ সাহায্যত হে ৰাজপাট লাভ কৰে, তথাপি ল'ৰা-ৰজা বর্তমান থাকোতে যিবিলাক বিষয়াই গদাপাণিক ৰজা পতা কাৰ্যত যােগ দিছিল, সিবিলাকক ৰাজত্রোই পাৰত কৰি ৰাজধর্মমতে দণ্ড বিহিবলৈ তেওঁ অলপপ কাতৰ নহৈছিল। গদাধৰসিং। বৰ্গদেৱে সিবিলাকক স্বয়ং আগত থাকি শালত দিয়ালে। আক, সেই ঠাই আজিকালি

  • শালমৰা বুলি জনা যায়। আনকি, তেওঁক নিৰয় অৱস্থাত আয় দি উপকা

কৰোতা ভিনিহিয়েক বৰ বৰফুকনক, প্রাণে মাথােন এৰি দি, বিষয়া ভাজি ৰাৰপৰা বাহিৰ কৰি খেদি দিয়ে। তাৰ পাচত, তেওঁ নিজৰ বাচনিমতে লকীয়া খাম্পেক বুঢ়াগােহাঞি, আচুকক বৰপাত্ৰগােহাঞি আৰু সন্দিকৈ ফুকনক বৰফুক পাতিলে। স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহই দেখিলে যে হিন্দুধর্ম প্ৰৱৰ্ত্তক মেধি-মহন্তসকলৰ ভিতৰত ৰহতৰ ভণ্ডামি আৰু কুটিল ৰভাৱৰ দোষত ৰাজ্যত ধৰ্মৰ সলনি অধৰ্ম আৰু অন্যায় উপৱ আদি হে বাঢ়িছে; সেই কাৰণে তেওঁ ভালেমান মহাজন-মহন্তব সিবিলাকৰ সত্ৰৰপৰা ৰাজ কৰি চেউনী, টোকোলাই আৰু নামৰূপত নিলগকৈ পাতিলে | বৈষ্ণৱ নিৰ্যাতন :-“বেজালৈ ৰঙ্গাচৰণ ভণ্ডাৰী বৰুৱাই মহাৰাজত গােচৰ দিলে বলে, 'ভকতৰ ঘৰত ধন কিলেই লাগিছে, চাউল কঠাহে লাগে ; তাকে সেৱক শৰণীয়াই দিছে। যদি স্বৰ্গদেৱৰ আজ হয়, সেই ধন আনিব পাৰে। ৰজাদের বােলে, ‘তকত-মহাজন, গাের্সাই মহন্তৰ কপট আচৰণৰ কথা মােৰৰ মনত আছে। অর্থাৎ পূর্বে জােেৱ পলাই ফুৰোতে ক্ষিণপাটৰ কলাবাৰী সত্ৰতে আছোতে, তো গােসায়ে এদিন বঢ়াকৈ বাক্য বুলিলে। সেই কথা মনতে আছিল। আৰু যেতিয়া কলিয়াবৰত গদাধৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক ডা-ভাঙ্গৰীয়া, ফা-ফুকন,বৰুৱা-বিষয়াবৰ-বুক সকলে ৰা পাতি শৰণ ললে, তেতিয়া গােসায়ে আজীয়া-বিষয়াসকলক কৈ দেৱক ৰা চাবৰ নিমিত্তে কলাবাৰীৰপৰা নাৱে লুইতে ভটিয়াই গৈছিল। স্বৰ্গদেৱ গদাধৰ সিংহই বিশ্বনাথ বাহৰৰপৰা দেখি দক্ষিণপাটীয় ডেকা গােসাইক মাতি পঠিয়ালে, বলে, মােক আশীৰ্বাৰ কৰি যাওঁকহি। মানুহে নাও মেলি গৈ কলত গােসই নাহিল। এই এক নিমিত্ত। আৰু বনমালী গােসায়ে সুৱৰ্ণৰ মূর্তি এখান কৰালে এয়াে কথা মনতে আছিল। এইবােৰ আগ-পাচ সাত-পাঁচ গুণি স্বৰ্গদেৱে অনুমতি দিয়াত, বেলৈয়ে লগত লৈ গৈ মহাজনসকলক লঘুলানা কৰি ভৰি-ৰাজি ধন আনিলে। পূৰ্বৰ অপৰাধক লৈ দক্ষিণপাটৰ সুৱৰ্ণৰ মূৰ্ত্তিকো কাঢ়ি আনি সেই সত্ৰৰ ৰাম গাের্মইৰৰ মৰ্য্যাদা (১) মিল-না মুৰ যাৰ “তুখুৰীয়া ৰুৰঞ্জী ১—১৬ পৃষ্ঠা।