পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


গদাপাণিৰ কাণত পৰিলগৈ (১) তেওঁ নিজৰ পতিব্রতা তাৰ্যাই তেনেকৈ লানা- ভুৰ বাতৰি সহিৰ নােৱাৰি, মনৰ বেগত, পৰ্বতৰপৰা নামি আহি ছদ্মবেশেৰে জয়মতীৰ কাষ চাপিল। গদাপাণিয়ে অচিনাকি ভাও জুৰি কেইবাৰাৰৰ কুঁৱৰীক এই বুলি কয়, “হেৰ মানুহজনী, তই কিয় যন্ত্রণা ভুতি মৰিছ, গিৰিয়েৰৰ কথা কৈ নিদিয়ন কিয়?” জয়মতীয়ে এনে হিত উপদেশ দিওঁতালৈ উলটিকে নাচায়। সাধ্বী জয়মতীয়ে পৰমেশ্বৰৰ আৰু স্বামী-গুৰুৰ চৰণ চিন্তি বেতৰ কোৰ, ভােম চোৰাত, চমটা ইত্যাদি একোতে কেৰেপ, নকৰি, সতীত্ব তেজেৰে তেজঘিনী হৈ, ল’ৰা-ৰজাৰ নৰঘাতী পাষণ্ডবিলাকৰ মনত বিস্ময় জন্মায়ে থাকিল; কিন্তু গা- পাণিৰ প্রাণে নহিলে! তেওঁ আকৌ কাষ চাপি কবলৈ ধৰিলে, “মানুহজনী। তই গিৰিয়ে বাতৰি কৈ দি ৰক্ষা পৰ?” এইবাৰ কুঁৱৰীয়ে কেঁৱৰক চিনি পালে। যাৰ নিমিত্তে তেওঁ অতনা যন্ত্রণালৈকে কটাদি নকৰি নিজৰ জীৱন উচৰ্গা কৰিছে, তেওঁ এতিয়া নিয়ে ধৰা দি সকলাে নাশ কৰে। এই ভাবি, জয়মতীয়ে মিহা ক্রোধ দেখুৱাই, অথচ কাকুতিৰ চেৱেৰে এই সমিধান দিলে, “মােৰ গৃহশ্বৰ কথা মই নকওঁ, ইবিলাকৰ কি হৈছে? ইবিলাকক ইয়ালৈ কোনে মাতিছে? - গুচি ৰা নাযায় কিয়!(3) মুখৰ কথাতকৈয়াে জয়মতীৰ চকুৰ কাতৰ ভাবৰ সঙ্কেতে গাণিক বেচিকৈ টলালে। গণিয়ে অগত্যা চন্দ্র-সূৰ্য্যাদি দেৱতাক সাক্ষী কৰি, ভাৰ্যাৰ উদ্ধাৰৰ অৰ্থে সহায় বিচাৰিবলৈ বেগাবেগিকৈ তাৰপৰা আঁতৰ হ’ল। তাৰ পাচতে চাওভালে জয়মতী কুঁৱৰীক ছয়-সাত দিন শান্তি দিয়ে; কিন্তু স্বামীৰ কুশল চিৰাই তেওঁৰ সকলাে যন্ত্রণাৰ ওপৰত যেন শান্তি-পানী ঢালি দিয়ে, জয়মতীয়ে কোনাে বিধৰ আকাৰে-প্ৰকাৰেও স্বামীৰ সন্ধান নিদিবলৈ দৃঢ়কৈ হে মন বান্ধিলে। সদৌশেহত, চৈধ্য দিন নিৰ্যাতনৰ মূৰত, ১৬৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দত, ১৬০) শকৰ ১৩ চ'তত, বিগত জীয়ৰী জীৱনত প্রাণে-প্রাণ ধৰা দিয়া (৩) স্বামী-গুৰুৰ চৰণ ( () গঙ্গপাণি কেঁৱৰক ৰাজকীয় সেনাৰপৰা ৰক্ষা শিলতােৰ এতিয়াও শিৱসাগৰৰ লখিমীজান” বাগিচাৰপৰা দেখা পায়। সেই শিলৰ ওপৰৰ পুত্ৰ দীর্থ খণ্ডকে 'গদাধৰ সােনােৱা কাট' বুলি স্থানীয় লােকে নির্দেশ কৰে। (২) “কৈ কোন লােৰু আসে এতে তেহে। সিমে মােত কথা কহে ঠেহে ঠেহে।" | এতিম হাজৰিকীয়াৰ “প-যুঞ্জী।” (৩) এথিন খিয়-দুপৰীয়া, শহুদূৰৈ বাটকুৰিবাই ডোকোঁৱৰ গদাপাণি এখন গাও পালেহি। সেই সময়ত তেওঁৰ হতাশনীয় ভােকটো লাগি, “কি খাও, কি ৰওঁ গালে। আছিল এবৰত এ পলিপ, গাজ। কোৱৰে ফোনে সােমাই গৈ এই বুলি মাত লগালে, “গা কিকাছ দিও।” গাভৰুৰ সিমান তাতৈয়াকৈৰাৰ একো উপায় কৰিৰ নােৱাৰি, হাতীফেীয়া ৰাতিৰে এৰা পইতা ভাত মিঠাখাললাৰেৰে লাফা পাতেৰে দিলে। তাকে থাই বৰ তৃপ্তি লাগি গপালি এ বুলি ক'লে, “লগ কালে, লম তােমার দিল হিলে মিলা খাৰু।” সায়ত এই গাভৰুৰে কোৱৰে যি কৰাই আনিলে। তেওঁলেই বীজ। গান আরিকোপ জী গণ্ডি” নামেৰে বিলাস পাকোয়া নেশীপ