পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


গৰে চুং নাৰায়ণ। পােনতে কেইদিনমান তেওঁ মেটোত ৰগ ৰগােহাৰীৰ ঘৰত হৈছিলগৈ। তাৰ পাত সহায় বিচাৰি তেওঁ নগা পৰ্বতৰ ফালে যায়গৈ। গা কোৱৰে তেওঁৰ ভাৰ্যা জয়মতী কুঁৱৰীক নাই আৰু লেচাই নামেৰে দুটি পুত্ৰৰে সৈতে ঘৰত এৰি গৈছিল (১)। ইফালে গদাপাণিৰ সন্ধান বাতৰি নাপাই ল'ৰাৰ ভয়ত বিল হ’ল। পিছে, তেওঁৰ ভাৰ্য্যা জয়মতীয়ে অৱতে সেই সান মানে বুলি ভাৰি, তেওঁক বাৰৰ সােধা হয়, কিন্তু জয়মতীয়ে তাৰ সঙ্কেতে নিদিলে। গতিকে, এয়মতীক শান্তি দি গদাপাণিৰ বাতৰি উলিয়াবলৈ ৰাই আজ বিলে। কি, সেই শান্তি অ দেখুৱাতাে জয়মতীরে স্বামী সন্তান দিবলৈ পার্লে এবীকাৰ কৰিলে। তাৰ পাত, জানুসৰি চোৱা চাওয়াতে ফুৰীক জেৰেঙা পথাৰলৈ নি, তাতে কেণীয়া খুটাত বাজি, নানা শান্তি কৰি গদাপাণিৰ বাতৰি সােথ। কিন্তু, এমতীয়ে নীৰৱে সকলাে যন্ত্রণা সহি থাকে, তথাপি নিৰ দ্বামীৰ সম্পর্কে এৰাৰে এটি কথাকে নকয়। নিতে নন শান্তি উলিয়াই চাওভালে জয়মতীক ছয়-সাতদিন একেৰাহে শান্তি কৰিও তেওঁৰপৰা গদাপাণিৰ বাতৰি উলিয়াব পৰা নাই, জয়মতীয়ে গদাপাণিৰ কথা নকয়। পিচে, সেই শান্তিৰ বাতৰি নগা পর্বত আতৰি থকা ঘৰ গছৰ পাতৰে কৰি কাল যাপন কৰি আছিল।* * * (ভাতে লৈ ৰাৰ মাগুৰ বেলি বাত, ভাৰ্যাৰ কাকুতিতে গপাণি অকলে জাতৰ হােৱাত) নির্দয় শােৰু গাৰু ৰি পাতি কৰিব কৰিলে।”—য়া যৱাৰ আসাম যুগ” ৫৬০ পৃ। কিন্তু, এই বিঙি আর কোনা বুৰঞ্জী বাতিত পাবলৈ নাই। | (১) দুতিন হাজৰিকীয়াৰ “অসমৰ পশুতীত” সতী-গদাপাণিৰ শীয়ৰী এটি বাদানুসাৰে চাওভাজে শান্তিতে মাৰিলে;যেনে, বা বােল হাে নাপাইলি২ি কিৰি ঘূৰি। কৰি আন ৰাই Fত্রীবি একখানি গাছ বহু না। পিতৃৰ আহিলা ঘোতে সে।” “কুমাৰীকে শান্তি মাতৃৰ লগত। লেখায়া দিয়ে তােমাসাৰ পিতৃ কৈত।” “ভৈলে মায়া দিও কৰে ধৰি। সহিৰে কিমতে তিনি বিলে গৈলা গৰি।” -বায়বাহাদুৰ সুৰ্যকুমাৰ ভূসম্পাদিত দুতিন অকাৰ হাজৰিকীয়া ৱিটিত অসমৰ পৰী ”, ১৩-১৪ পূজা। গৰুৰঞ্জীত লাইলাইকোথা দিয়া যাই। যেনে- আয়ু পাত লৈ পৰলােকে গলা। লাইলোই দুই পুত্র বৈলা ভাৰ।” -লজ, পা। একে, এতে যদি আজ গণি সিল লত; ফিজিক যুঞ্জীমূলক , গৰকৈ কৰ পৰা নাই এমন।