পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বগল চুহং বা মৃগনায়। বৰ্গদেৱ চুখামাৰ দিনতে সিফালে কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ ৰাজ্যত মুছলমানৰ ৭ম আৰু ম, বাৰৰ আক্রমণ পৰে। সেই সময়তে, প্রায় তিনিকুৰি বছৰ নামলাই না কৰাৰ পাচত; ঐ ১৬১১ চনত (১), চুােমা স্বৰ্গদেৱ অতি বুঢ়া বয়সত স্বগী হয়। | ওপৰত কোৱাৰ উপৰিও, স্বৰ্গদেৱ চুম্ফাৰ ৫৯ বছৰীয়া সুদীর্ঘ ৰাজৰ নানা অশান্তিজনক আৰু অমঙ্গলীয়া ঘটনাপূর্ণ আছিল। তাৰ ভিতৰত, ১৫৮০ খ্রষ্টাব্দত নগা-দমন (ক); ১০৬৩ আৰু ১৫৭২ খ্রীষ্টাব্দত চুটিয়া-বিজোহ; ১৫৩ খ্রীষ্টাব্দত আহােম ৰাজকোৱৰেৰে লগ লাগি তােলা ঢেকেৰি-বিত্ৰোহ (খ; ১৫৬২ খ্রীষ্টাব্দত কোচৰ ২য় আৰু ৩য় আক্রমণ (গ ১৫৮৪ খ্ৰীষ্টাব্দত চুটিয়া। ক'লে, 'ভাই চুগাম, যদি বােৰ-সহ মাৰিৰ পাৰ, সত্যে সত্যে সত্যে যেই খােজ তাকে দিম'। পাচে মুগাম কোৱৰে বিৰূপে ঢালি যােৰ-দহ পেলালে। পাচে কোচ ৰজাই বদলে, মই বচনে বাটিলে। মই শিও বুলিছে, তই যি খােজ, খােজ। পাচে চুগম কোৱৰে বােলে, যদি দিব, মে'ৰ লগত অং মানুহে সৈতে মেক আমাৰ ৰাজ্যলৈ পঠিয়াই দিয়'। কোচ ৰাই বোলে, ভাল, বিদায় দিলো, তােমাৰ মানুহে সৈতে যােয়া , অ'ৰ মােৰ মানুহ যি গাব ধৰিছে তােমাৰ লগত যক। পাচে চুগাম কোৱৰ মানুহে সৈতে উলাই আহি বল্লা দৰক সেৱা কৰি সপ্রপঞ্চে বাত-যাত্ৰা কহি।" -- থাই আম যুঞ্জী", ০৫ পৃষ্ঠা। হৰকান্ত বৰুৱাৰ “আসাম বুৰঞ্জীত এই চুগাৰ কেঁৱৰক সােন্দৰ গােহই ধােলা হৈহ। আৰু পাশাখেলখন মুছলমানৰ হাতত বন্দী হৈ থকা চিলাৰায় সঙ্কেত মতে হােৱা বুলি কোৱা হৈছে। ৩৫ পৃষ্ঠা। (১) চাৰ এভােৱার্ড গেইটৰ বুৰঞ্জী মতে, এই চন :৬৩ হ'ব লাগে। আক, সেইমতে তেওঁ খে ৰজাৰ ৰাজত্ব ৫১ বছৰীয়া কবি, জয়ধ্বজসিংহৰ ৰাজলৈকে মাজৰ ৩ জন ৰজাৰ জৰ আঠ যাকৈ বঢ়াই ধৰিছে। কিন্তু, সেইটো মত আনবিলাক বুৰঞ্জীয়ে হযহকৈ সমর্থন নকৰে। “দেওয়াই অসম বুৰঞ্জী মতে থােৰৰজাৰ ৰাজপাট ভােগ ৫২ বছৰ (৫১ পৃষ্ঠা); কাশীনাথ, ববিন আৰু গুণাভিৰাম বুখী মতে সেই ৰাজপাট-গে ৫৯ বছৰীয়া। | (ক) স্বৰ্গদেৱে চাৰিংৰা, বুঢ়াগােহাঞি আৰু বৰগােহাঞিৰু সৈন্য-সেনা দি নগা-মনলৈ পঠিয়ালে। চাৰিং-ৰজা আৰু বৰগােহাওে নামতুহফা নদী পাৰ হৈ গ'ল। বুঢ়াগােহাঞি মােমাই বাটে গ'ল। আহােম সেমাই খেলি যাে৷ দেখি আইনী গশি পাপুকীয়া লগাত সােমালগৈ। পাপুয়ও তানি খামডেীয়াত সােমালগৈ। আহােম সেনাই খেদি নি মডে পালেগৈ। এমজে আগি গ'ল। সেই ঠাইতে বৰগোহাঞি বিয়া পৰিল। বৰগােহাঞিৰ ওলােটাই আনােত বাটত আইভী, পাগল, খামভেদীয়া একেঠাই হৈ ইং পর্বতত বেৰি গৰি বৰগােহাঞিৰু লৈ অহা মায় কালে। পাড়, তাচুপাৰ আৰু ভাওতু এই দুই কুমাৰে খেদি গৈ ইং পর্বত ফুৰিলে। ভিৰি গৈছে নোৱাৰি ভাগিল। দুই কোৱৰে বৰগােহাঞিক এৰুৱাই নিতে।” –“দেওয়াইস কুলী, পৃষ্ঠা। | (খ) চুয়াৰ উপৰ পাচতে চেকেৰি-বিদ্রোহ উঠ। প্রথমে যাৰ দিশত পান না ঢেবি বা যুদ্ধ কৰিবলৈ পালেহি। যুত ঢেকেৰি ৰিত পৰি, বি গি গল। পাতে জালেরে ফাৰ দিনত বৰগােহাইকে, বৰপাত্ৰগােহাইকে, গােকে বা সনিকেকে টেকেবি ঢেলা লাফ ধৰি দিলেগৈ। গৰিলে গৈ চেল কৰি নিজালেৱৰ ঠাইত দিলেছি।” -“পাই অসম বুৰঞ্জী", পৃষ্ঠা। | (গ) লা মুংও কত (১৯৮৪ ) কোট লুইতে উজাৰি দিখৌমুখ পােনে সুতি উৰেলহি। চাৰি বুঢ়াগােহাঞি বৰপাত্ৰগােহাঞ্জি এই সকলে আহােম সলো লাগবে কোটি ৰ'ল। তাৰপৰা চাৰিং-ইলাসিতা, লোজু, পাখি একিলিক মোৰ । প্রতি কালে পঠাই দিলে। কোচ কালো তিল মাল গা পা দিল। চে যাই এই বুলি কৈ পঠালে, আমিও এৰি গঙসৰিলে এৰি অহয়। বিশেষ সাই " সাল, আমিও সিনি; এতেকে দেখে আমি । তেভোৱ