পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৯৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভূত ৰামায়ণ । পাছে বসুমতী দ্বাৰ নিৰোধ কৰিল । নাগবীৰ গণ বাহিৰত ৰক্ষা দিল। ৩৭৯ মাৰুতি আসিল সবে জনাজনি ভৈল । নাগ ৰাজগণে মুণ্ড ঘুমাইবাক লৈল । অনন্তৰ ভয় মুখে বোলে গৰ্ব্ববাক । কৈৰ হনুমন্ত কোনে দেখাইবে আমাক । ৩৮০ বানৰ সহিতে যুদ্ধ কৰিবাক লাজ । শুনিয়া হাসিবে যত নাগিণী সমাজ । আমাক যুঝিীয়া এড়াই যাইবে কাৰ বাপ । বা ৰব বস্থিত যেন পতঙ্গৰ ঝাপ । ৩৮১ কন্যা বেশী হনুমন্তে গুণে মনে মন । জনা জনি ভৈল দেখো মোৰ আগমন । কিমতে জানিল আক নপাও খুজিয়া । এক কথা মনে ময় আছোহেঁ৷ শঙ্কিয়া । ৩৮২ যখন সীতাক মই দৰশন পাই । কৰিবে লাগিলো প্ৰতি চৰণক চাই । লৱ কুশ দুই ভাই মন্দ মন্দ হাসি । মোক ঘনে ঘনে চাই কটাক্ষ বিলাসি। ৩৩ অন্যো অন্যে কর্ণে কিবা জপিলেক বাণী । নিশ্চয়ে জানিলে৷ চিনিলেক দুয়ো প্ৰাণী ।