পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৯৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৪ অভূত ৰামাণ। মোৰ দয়া সাধিলেক ৰামত ভকতি । জানিলো মুহিবে জান নিশ্চয়ে মাৰুতি ।৩৬৯ পাছে দেবী বুলিলন্ত পৃথিবীক চাই । অবিচাৰে কি কাম কৰিলা তুমি আই । মাৰুতি মৰিল বুলি নিঃশংসয় ভৈলা । কাতো৷ নুপুছিয়া কেনে দ্বাৰ মুক্ত কৈলা ॥৩৭• কপটে মাকতি কন্যা বেশক ধৰিয়া । ক্যৗগণ সমে গৈল বৰক সাধিয়৷ ৷ এক্ষণে উচিত যেছি কহিবাক লাগে । যি হৌক সি হৌক পাছে নিজ কৰ্ম্ম ভাগে ॥৩৭১ ধৰণী বোলয় সিতো মায়াবী বানৰ । নজানো কিমতে পশিলন্ত অভ্যন্তৰ । কিবা অভ্যন্তৰে পশি গৈল বাঝ হুই। কিবইতো থানত কপটে আছে ৰই ৷৩৭২ ইহাৰ নিৰ্ণয় যদি পাৰা কহা আই । যদি বাঝ ভৈল তেবে দ্বাৰ বান্ধ যাই । যদিবা এথাত দিতো আছ সোমাই । তেবে বীৰগণ আনো এথাকে কোঞ্চাই ৷৩৭৩ একো নাগ বীৰ জগতৰ ভয়ঙ্কৰ । অযু ত নিযুত বল প্ৰমত্ত গজৰ ।