পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৯৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভুত ৰামায়ণ । 99 তোমাক নিবাক যদি আছে বস্থিা কৰি । কিমতে নযাইবা তুমি’ইতে৷ পৰি হৰি ॥৩৬৪ একেশ্বৰে মাৰুতিক ৰাক্ষসে ৰঞ্চিল । সকলোকে তাৰ শব দেখিয়া জানিল । ইয়ো মাৰুতিৰ মায়। জানি বাহ! সাৰ । ব্ৰহ্মা গুৰ মধ্যে তাৰ কোনে চিন্তে মাৰ । সাধুৰ দাসৰ দাস দুৰ্জনৰ যম । যম কাল মৃত্যুয়ে যাহাৰ নোহে সম । ব্ৰহ্ম। বিষ্ণু মহেশতে৷ ঘাৰ নাহি ত্ৰাস ! হেন মাৰুতিৰ মৃত্যু শুনি উঠে হাস ॥৩৬৬ শ্ৰীৰামৰ প্রিয় দাস যাত পৰে নাই । তুমিও অধিক দয়া কৰি আছা আই । তুচ্ছ বর্জনেমি তাক কৰিলা বিনাশ । ইতে কথা শুনি কাৰ মু বেক হাস ।৩৬৭ আপোনাৰ বাক্য পাশে আপুনি ছান্দিল।। হেন জান৷ মাৰুতিৰ হাততে পৰিলা । হেনশুনি দেবী বোলে ভাল জিজ্ঞাসিন্দা। তোমাসাৰ বাক্য মোৰ মনত লাগি লা ॥ ।৩৬৮ স্তুতি নুবুলিলে নকৰিলে অভিনন্দা। চলবাদে মোক মাত্ৰ কৰিলেক নিন্দ৷ ?