পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৯০ অৰ্ভত ৰামায়ণ । তোমাত বিনয় যেন জড় প্রায় পুৰুষৰ চেটা নাই । নানা পূজা পায়। অনন্দিত কায় হুইবাক কি বা যুয়াই ॥ পুৰুষ শক্তিৰ যদি ভিন নাই। স্বৰূপ শীতল হয়। সাক্ষাতে প্রমাণ কোনে নমানিব তোমাতে দিল প্রত্যয় । ৩৫৫ সংসাৰিক দুঃখ দেখাই আছা তুমি। তথাপি আমি অভাগী । ফুৰোবাহঁ কৰি। পতি পুত্ৰ সমে সুখে বঞ্চিবাক লাগি । পুৰুষৰ ইচ্ছা শকতি আছয় বেদ পুৰাণত গাই। শক্তিৰ স্বচ্ছন্দ বিহাৰ আচাৰ কোনো তন্ত্ৰে শুনা নাই । ৩৫৬ শাস্ত্ৰক বিনাশি স্বচ্ছন্দ বিলালি লগাইল মনত খেদ । পতি পুত্ৰ চয় নমাগোহেঁ। ময় সবাতে ভৈলো নিৰ্বেদ ।