পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অঙ ত ৰামায়ণ । দিব্য সিংহাসনে, দুই পুত্ৰ সমে, দেবীক বীৰে দেখিল । সিহৰিল গাৱ, ব্যাকুল স্বভাৱ, নেত্ৰৰ নিৰ ঝৰিল ॥৩৫২ নাৰীগণ সমে, পড়ি প্ৰণামিলা ভক্তি ভাৱে জানুপাড়ি । দিয়া ইষ্ট বৰ, কৰোহো কাতৰ, বোলে সবে যত নাৰী। মাৰুতি বদতি, শুনা ভগৱতী, সুৰেশ্বৰী তেশ্বৰী। সৃষ্টিৰ কাৰি, জগত তাৰিণী, আছা লীলা তনু ধৰি । ৩৫৩ অবিদ্যা স্বপ জীব সমস্তক, সং দাৰ নিকাৰে দিয়া । বিদ্যা ৰূপে পুনু, তুমি ভগৱতী, সংসাৰ তাৰিয়া নিয়া । যেহি ৰূপে ভাবে, সেহি ৰূপে পাৱে, তুমি জগতৰ মাত । তুমি সৰ্বশ্ৰষ্ঠা তুমি সৰ্ব্ব পোষ্ঠ৷ তুমি সক লোক ধাতা । ৩৫৪