পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৮৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰাময়ণ । ৮ী যদি নেড়ে মই অলক্ষিত হয়া, যাইবাক আছয় ঘল । সীতা গোসানীৰ, দোহাই দিয়াছে, আতেসে মেপাওঁ চল !৩৪৭ এহিচিন্তি পাছে, ৱৰীৰ কাষে, গৈয়া বুলিলেক বাক। দ্বাৰ মুক্তফ ৰ, চলো অভ্যন্তৰ, নোবোলাবাধা আমাক । চিত্ত স্থিৰ হুয়া মহাব্ৰত ধৰি, আছে৷ এথা বহুকাল । আমাৰ কপালে, বিধাত৷ মিলাল, নকৰা তুমি জঞ্জাল ও ৪৮ কৰোদ্দো মিনতি, দিয়া অনুমতি, নিমাথিতি মই নাৰী। নতুবা তোমাত, বধ দিয়া মই, মৰিবো হানি কটাৰি । দ্বাৰী বোলে আই, কেন হেন বোলা, আমি পৰাধিন প্রাণী নৰিলেও বধ, নলাগিব মোত, কহিলো স্বৰূপ বাগী ॥৩৪৯