পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৮৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৬ অত ৰামায়ণ । আন্দোলিত চিত্ত হুয়া মহাসতী ৰহিলন্ত কমন । মায় বাপী কপি, তাবে কতোক্ষণে, পাণ্ড দেবী দৰশন । অলক্ষিতে এই, নাৰীবেশে মই, স্ত্ৰীগণ সবে যাইডবা। অত্যথা দেবীৰ, বিচাৰ কৰিশ্মা, দর্শন মই নপাইবো ।৩৪৫ হেনয় নিশ্চয়, কৰিয়া মাকতি, নাৰীগণ সমে যাই । উদ্ধগতি কৰি, দেবীৰ নগৰ, দ্বাৰত ৰহিলা পাই । দেবীৰ আদেশ, বুলি দ্বাৰ পালে, ৰাখিলা বান্ধি সবাক । বক আা হয়, তাক এড়ি দেয়, নেড়ৈ আজ্ঞা নাসে ঘাক ।৩৪৬ মাৰুতি বোলয়, কেনমতে ময়, পশিবোহে। অভ্যন্তৰ । ছৱাৰিক যাই, কাতৰ কৰোহো, এড়ে কি নেড়ে দ্বাৰৰ।