পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৮৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৮৪ অস্তৃত ৰামায়ণ বজ্ৰ পাথৰ ৰ, ভাঙ্গিয়া কপাট, দ্বাৰ দিলা মুক্ত কৰি অল্প হাস্য কৰি, বুলিলা ধৰণী, জানকীৰ গলে ধৰি । শু 11 মাৰ সীতা, নকৰিবা চিন্তা সৰ্ব্ব কাৰ্য্য অমঙ্গল । অতল বিবৰে, পবন কুদাঁৰে, মৰি গৈল ৰ লাতল ৩৪ • পুত্ৰ দুই সমে, এবে রখে থাকা নাহি কে চিন্তা মনত। শুনি গোসানীৰ, কম্পিত শৰীৰ, জ্বলিল বহুি গাৱত । হাহা মহাসন্ত, বীৰ হনুমন্ত, কি মতে প্ৰাণ কে ঝাইলে । ৰাম স্বামা কেনে, প্রাণ ধাৰবন্ত, হনুহত বাৰ্ত্ত পাইলে । ৩৪১ মাতৃ বন্ধুন্ধৰী% কহাভাল কৰি, বধিল কোন তাহাক । ত্ৰিদশৰ বৰে, অবধ্য শৰীৰ, কোনে খণ্ডিলেক তাক ।