পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জতুত মাময় । পৃথিবী বোলন্ত কথা শুনিয়োক আই । কেহো জন অ্যাসিবে নপাৰে ইতেঠাই । ২৮ ইথানক প্ৰতি একো দিশে পথ নাই । দিয়া আছে৷ পথ মই তোমাকেলে চাই । গেছি পথ এতিক্ষণে নিৰোধ কৰিব । কেনমতে বায়ু হত ইথানে পশিব । ২৮৯ অযুতাঙ্ক যোজনৰ অধে .উদ্ধে ডাঠ। এত মহী খানি কোনে কৰিবেক বাট । হেন শুনি সতী বৰ আনন্দিত ভৈল । গোনানীৰ আজ্ঞা পায় বালুকীও গৈল। ২৯৩ দেবীৰ আদেশ সাতো পাতালত কৈ ল । সীতাৰ দোহাই আজ্ঞা বাধি বাধি গৈল । । নাগ দৈত্য দানব আনিল নিৰন্তৰ। আনো দেনাগণ আনি ভৈল একতৰ ॥২৯১ কতো কতো নগৰৰ ভিতৰ পশিল । সাবহিতে গোসানীৰ আজ্ঞাত বহিল। পঞ্চম হাজাৰ প্ৰহৰৰ নিতে বাট । বড় পাথৰেৰে ভূমি মাৰিলা কপটি ॥২৯২ বৰ সাধিবাক যিতো সিথানে পশিল । ওলাইবে নপাৰি সবে ভিতৰে ৰহিল ।