পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৭০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৬৮ অত ৰামায়ণ । মাৰুতিৰ কথা আবে এহিমানে থওঁ । সীতাদেবী যি কৰিল তাৰ কথ। কওঁ । ২৭৮ বাকীক চাই দেবী বুলীলা বচন । চল নাগ ৰাজ পথ অযোধ্যা ভূ ণ । পুত্ৰক নপাই প্ৰভু সুখে কি মাছত্ত । কিবা খেদ কৰে কিনা বিচাৰ কৰন্ত । ২৭৯ তৈসানি মোহোৰ দুঃখ প্রভু আছে পাই । আবে জ'সো পুত্ৰ শোকে প্ৰাণ ছাড়ি যাই আাপো ৰ দুঃখক সহিবে পাৰো মই । স্বা»াৰ দুঃখক মোৰ নসহে হৃদয় ॥২৮০ পুত্ৰ ৰ নি মত্ত কিব। মন্ত্রণা ক ৰয় । ভাল মতে জি ৪ান। কৰিয়। আস তয় । সীতাক প্ৰণতি নাগৰাজ চলিলন্ত । ই ঘৰে শে ত'যোধ্য পুরত পশিলন্ত । ২৮১ চি। কাৰ য়া সবে কাৰ্য্য ভাল মত সীতাৰ আগত য ই ভৈল উপগত । প্ৰণামিয়া গোসানীক বু’লল। বচন । ৰামৰ মন্ত্ৰণ মাতৃ শুনা এক মন । ২৮২ ৰামৰ আদেশে গ্রী রাদি কপি বর্গ বেচ{িল। লোকালোক মধ্যে সাত স্বৰ্গ ।