পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


3 অস্তুত ৰামায়ণ । বাঘৰ হাতৰ কি এড়াইতে পাৰে ছাগ। জ্বৰে এড়িলেও কপটীয়ে নেড়ে লাগ । তোমাক চাড়ি কি আমি অযোধ্যাক যাইবো । গঙ্গাজল এড়ি কি কুপৰ পানী খাইবেঁ। ॥২১৭ সর্ব তিৰ্থেশ্বৰী তুমি আমাৰ সম্বস্কি। মহানন্দে সেৱা কৰি থাকিবপ্ৰবন্ধি । যৈসানি তেজিয়া আইল সি কালৰে পৰা। ছেণ্ডিয়া হুয়া আমি ভৈলো যেন মৰা ॥২১১ বুলিবাৰ বাক্যকো নোবোলে কিছু ত্ৰাসে । ওকো নজানয় বুলি শিশুগণে চাদে । ক্ষুধ'ত মপাও অন্ন পিপাসাত পাণ । কোনে দয়। কৰি যদি দেই অল্প আনি ।২১২। পেট পূৰি তথাপি খাইবাক নাহি সাস । এত খাই বুলি জানো কৰে উপহাস । ভ গুাৰে ভণ্ডাৰে আছে ধন্ত্ৰ আভৰণ । পৰ ক শঙ্কায়ে তাক নকৰো ভূষণ । ২১৩ জানৰ চৱালে বিভূষিত হুয়া যাই । নিশ্ৰীক বদনে আমি তাক থাকে চাই । লো কৰ চৱালে যদি কৰে অপকাৰ । তাৰ অননীৰ ভয়েনের্দে। প্রতীকাৰ। ২১৪