পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰামায়ণ । ৫৩ আমাৰেসে মন্দ বিধি দূৰ্গতি লিখিল । এতেকেসে হেন মত ললটি মিলিল । স্বামীৰ কুশল তুমি সোধা কি কাৰণ । বিচাৰিয়া নুবুঝলে। আমি দুই জন ॥২০৫ মৰ্ম্মছেদ কৰি ৰাঘৱক এড়িলাহা । লোকে ভাল বুলিবাক কুশল পুছাহ।। শুনি লৱকুশ দুইৰো কাৰুণ্য বচন । কান্দে অধোমুখে সবে সভাসদ গণ ॥২ • ৬ সীতাৰ গাৱত যেন অগনি লৗগিলা । গদ গদ স্বৰে দুই পুত্ৰক বুলিলা । শুন শুন বাপু লৱ কুশ শুভনয় । যতেক বুলিলা ধৰ্ম্ম যুগুত হোৱয় ।২০৭৷ কিন্তু দুই মোত মাত্ৰ দোষক দেখিল।। ৰামৰ কুনর কিছু মনে নগণিলা । সেহিতে৷ ৰামৰ পুত্ৰ চয়ে! তেন ঠান । যেন গাছ তেম ফল সিকি হয় গান । ২০৮ ৰামকেসে মাত্র দেখিবাক লাগে ভাল, ৰামৰ সঙ্গত বঞ্চিবাক লাগে কাল । লৱ কুশে বোলে মাতা হেন কি বোলাহা । সাৰৰ আমা দুইক এড়িবাক চাহা ॥২০৯