পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভূত ৰীমায়ণ । 8ী লব-কুশ দুই ভাইক দুৱাৰত থৈলা । জানকীত জান দিতে নাগৰাজ গৈলা । লব-কুশ আসিল জানিয়া বহুমতী । আগবাঢ়ি আথে বেথে গৈলা মহাসতী ॥১৭৫ দেখিলন্ত দুই ভাইক দুৱাৰত যাই। বুজাবুমি প্ৰজাগণে বেঢ়ি বেঢ়ি চাই । দেখন্তা সবৰ দেখি নথন্দে তৃপিতি। সাবতি ধৰিতে চাহে আকুলিত মতি ।১৭৬ সেহিবেলা বসুমতী আগত মিলিলা । মহা স্নেহে শিশু দুইক সাবতি ধৰিলা । লব-কুশো পৃথিবীক দেখিয়া চিনিলা । মাতৃৰ জননী জানি পড়ি প্ৰণামিলা ॥১৭৭ পাছে বহুমতী নাতি দুইক কোলে লৈলা। পৰম আনন্দে জানকীৰ পাশে গৈলা । পৰম বিস্ময় দেখি সবাৰো মনত । আনন্দে বেঢ়িয়া সবে চলিলা লগত ॥১৭৮ সেহি সময়ত নাগৰাজ। নিগদতি। জয় জয় জনক নন্দিনী ভগৱতী । তোমাৰ প্ৰসাদে দেবী সৰ্ব স্বমঙ্গল । আনিলেকুমৰ হৰি সবাৰো কুশল ॥১৭৯