পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪৬ অন্ধুত ৰামায়ণ । প্রচণ্ড উদণ্ড যত নাগিণী সুন্দৰী। দশোপাঞ্চে সাজ হুয়া মহা সাস কৰি । বলে হৰিবাক লাগি সমীপক যাই । মোহ হয়া ৰহে কুমৰৰ পাশ পাই ॥১৭০ দুই কুমৰৰ মুখ পদ্ম মধু পীয়া। শৰীৰক পাসৰিয়া থাকে থিয় দিয়া । কতো নাগক্যা মনৌময় বেগ ধৰি । গোঁসানীৰ আগে বোলে দণ্ডবত কৰি ॥১৭১ প্ৰণামো গোসানী তযু চৰণত ধৰি। সেবিআছে৷ বহুকাল তোমাক সাদৰি । যি মত স্বামীক সাধি আছোহো তোমাত । তাতো লক্ষ গুণাধিক মিলিছে সাক্ষাত ॥১৭২ কৈৰ বা পুৰুষ দুই নবীন তৰুণ । কন্দৰ্পৰো দৰ্প হৰে ঘাৰ ৰূপ গুণ । কিবা দেব মনুষ্য গন্ধৰ্ব বিদ্যাধৰ । অপূৰ্ব্ব পুৰুষ পশি আসে অভ্যন্তৰ ।১৭৩ সমান বয়স গতি মাকৃতি সুন্দৰ। গোটেকক স্বামী কৰি দিয়া মাগো বৰ । হেনমতে অন্যো অন্যে সীতাত সাধয় । মনত বিস্ময়ে দেবী পৰামৰিশয় ॥১৭৪