পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰামারণ কতো জনী বোলে যাইবো গোসানীৰ ঠাই। সাধিবোহেঁ। বৰ যেন আঙ্ক স্বামী পাই । নিদিলেও নেড়িবেহে৷ চৰণত ধৰি । নাপাইবেঁ। যাবৎ সাধিবোহো মৰি মৰি ॥১৬৫ কেহোজনী বোলে হেন মুবুলিবি তয় । অঙ্ক সেৱা কৰিবাক যোগ্য হওঁ মই । মোছোৰেসে উচিত হৈবাক এখোকান্ত । নুহি এক চৱড়ে সৰাইবো তোৰ দস্ত ॥১৬৬ আৰ জনী তাইক চাই বচন বোলয় । ময় সে উচিত হওঁ যোগ্য নোহ তয় । তোক মোক চায় লোকে বোলোক উচিত । বিষ্ঠাৰ পলুৱে চাস উঠিতে স্বৰ্গত ॥১৬৭ অন্যোঅন্যে হেন কহি ক্ৰোধত জ্বলিল । হেপৌছা হেপেছি কৰি কন্দল লাগিল । আঝোড়া আবুড়ি মন্দ চন্দ্ৰ বোলে বাক । খসিল কটিৰ বস্ত্ৰ নসম্বৰে তাক ॥১৬৮ ক্ৰোধৰ বেগত ভৈল আউল জাউল কেশ। বাউল হেন ফুৰে কতো জিগম্বৰী বেশ । লাজ কাষ মৰ্য্যদা এড়িল সবে বালা । দহয় হৃদয় অতি মদনৰ জ্বালা ॥১৬৯