পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অত ৰাময় । ৰত্নময় উৰাস্টি চণ অনূদিত জঠান তাকে দেগ্নি হোড়ৰে ৰজিত । মনক হৰয় কৰিকৰ সমউক । কটি দেশে নিন্দি অাছে হৰৰ ডম্বৰু। ১৫৫ বহল হৃদয়ে জ্বলে মুকুতাৰ মালা । ঝিলিমিলি পেচন্দাৰ ৰত্ন ময় জ্বাল।। রলিত বহূল ভুজ ভূজঙ্গম ময় । কেয়ূৰ কঙ্কণ চাৰু শোভা কৰে তয় । ১৫৬ বিচিত্র অঙুলি যেন কুন্দত গঢ়িছে। ৰত্নৰ অদূৰী তাক অধিকে ৰঞ্জিছে । কম্বু কণ্ঠে ৰতন ভুষণে উজ্জ্বলিত । মুখ চন্দ্ৰে কন্দৰ্পৰো হৰি আছে চিত্ত । ১৫৭ চাৰু কৰ্ণ যুগলে কুণ্ডলে কৰে কান্তি । কপোলে অলকা নীল ভ্ৰমৰাৰ পান্তি । বজুলী অধৰ দন্ত মুকুতাৰ নয়। কাম চাপ সম জুব যুগ বিৰাজয় । ১৫৮ চত্রাকৃত শিৰ নীল আকুঞ্চিত কেশ । মার্ডগু সদৃশ তাভে কিৰীটি বিশেষ । ত’তে চুড়ামণি ৰত্নে কৰয় দীপিতি । দেখ স্তু। জনৰ দেখি নখণ্ডে তৃপিতি । ১৫৯