পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তৃত ৰামায়ণ । 8 হেন শুনি লব-কুশ বিমোহিত মন । মাতৃক হুমৰি বহু কৰিলাক্রন্দন । কতক্ষণে দুয়ো ভাতৃ স্থিৰ কৰি মন । গদগদ বাক্যে পাছে বুলিলা বচন ।১৪৫ হে গুৰু কেন হেন ভণ্ড বাণী কহা । একে দগ্ধ আমি পুনু অগনিত দহা মাতৃক দেখাইবে কোন বিধাতা আমাক। ইতিনি লোকত খুজি নেদেখোহো তাক ॥১৪৬ ব্ৰাহ্মণে বোলয় কৈলো স্বৰূপ বচন। দেখাইবে। যদ্যপি দেখিবাক আছে মন । লব কুশে বোলে যেবে এই সত্যহয় । নিয়ো এতিক্ষণে তেবে মাতৃৰ নিলয় । ১৪৭ তোমাৰ প্ৰসাদে মাতৃ দেখি বাক পাওঁ আন কিবা চাও অাস এতিক্ষণে যাওঁ । চৰণত ধৰে। গুৰু চড়িয়ো কন্ধত । নিয়ো গুৰু মাত৷ মোৰ আছে যি স্থানত ॥১৪৮ ব্ৰাহ্মণে বোলয় শুনিয়োক দুই ভাই । ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মধ্যত অসাধ্য মোৰ নাই । মোক স্কন্ধে বহিবে নালাগে তোৰা দুই । বসি থাকা মহানন্দে কিছু মিছা মুই। ১৪৯