পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভুত ৰামায়ণ । মইবোলো অনস্ত প্রভৃৰ নাজা পাই । চলি যাওঁ অযোধ্যাক শ্ৰীৰামৰ ঠাই । লবকুশ দুইক অস্ত্র শিখাইবাক লাষ্ট । পথত আসন্তে আইলো তযু বাৰ্ত্তা পাই ।১৪৭ দেবী বোলে সিতো দুই মোহোৰ তনয় । ৰাঘবত ৰোষে এড়ি আয়িলোহো মই। কুশল কহিবা মোৰপুত্ৰ দুইৰ আগে । আমাক লাগিয়া চিন্তা কৰিতে নালাগে ॥১৪১ যদি চিন্তা কবে দুই তনয় অভাগী । বিদ্যারলে আনিবাহা ইঠাৱক লাগি । মোক দেখি যাইব পুনু ৰাঘৱৰ ঠাই। ইকথা আনত তুমি নকৈবা আতাই ॥১৪২ এতেকে আনত মোৰ কৈতে নুযুয়াই। গুপ্ত কৰি কহিiোহে। তুমি দুইৰ ঠাই । হুয়া আছে অধীশ্বৰী পাতাল পুৰত । ইতো কথা শুনি দুয়ো নকৈব। ভানত ॥১৪৩ তোৰা দুইৰ শোক দেখি মোৰ মনে দুঃখ । যেবে বাহঁ কৰা দেখাওঁ জননীৰ মুখ । পাছে ইচ্ছা ৰূপে শিখিবাহা অস্ত্ৰ যত । অবিলম্বে সিদ্ধি হৈব মাতৃ প্রধাদত ॥১৪৪