পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অযুত ৰামায়ণ । ছাজাৰ যোজন পথ পৃথিবী ভেদিয়া । তেবে মর্ত্য লোক পাই কহিলো গণিয়া । দেখ উদ্ধি গতি লোক যাই এক লাঞ্জি । অবকাস নাহিকে আছয় ঘেন খাঞ্জি । ১৩৫ শুনি ৰঙ্গ মনে মই মহাবিদ্যণ কৰি । সিসবে সহিতে পাইলো দেবিৰ নগৰী । দেখিলে বিচিত্ৰ নৰনাৰী নিৰন্তৰ । কতো আসে কতো যায় কৰি খৰতৰ ।১৩৬ অনন্তৰে দেবীৰ ভবন পাইলো পাছে৷ কোটি শশধৰ সম প্ৰকাশন্তে আছে । মহাৰঙ্গ গণৰ নিৰ্মিত সিতো ঘৰ । ইতিনি ভুবনে যাৰ নাছি পটন্তৰ ॥১৩৭ পশিলে। ভিতৰে শঙ্কোচিত কৰি কয় । নটে ভাটে স্তুতি নতি কৰে ঠয়ঠায় । দেবীক দেখিলে। দিব্য সিংহাসনে স্থিত। মধৱৰ লক্ষী যেন হুৈয়াছে বিদিত ॥১৩৮ চমক লাগিল জানু পাতি প্ৰণামিলো। কৃতাঞ্জলি হুয়া মই আগতে ৰহিলে । দেবী বোলে কোঠেৰ ব্ৰাহ্মণ বাঁহা কৈক । কিৰ প্রয়োজনে তুমি মাসি আছা ঐক ।১৩৯