পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৪০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ণ । নাৰীগণে বোলে কথা শুনিয়ো আতাই । আমি সবে ৰামৰ চৰিত্ৰ আছে৷ গাই । বিদ্য বিলাদিনী নাম নগৰ ভূমিৰ। বৰাহ বিষ্ণুৰ সিতো ক্রীড়াৰ মন্দিৰ ॥১৩০ অমৰাতিয়ে ঘাৰ নোহে পটন্তৰ। বহল বিস্তাৰ হর দশ যোজনৰ। দেৱ দৈত্য যক্ষ ৰক্ষ যতেক আছয়। তাক দেখি বাক কেহেঁ জনে নপাৰয় । ১৩১ অতিপয় গোপ্য পূৰী আছিল পূৰ্ব্বত। ব্ৰতেশ্বৰী হেতু আবে হৈআছে বেকত । সাতো পাতালৰ লোকে বৰ সাধে যাই । যেহি ষিবা বাহঁ কৰে তাকে সিতো পাই ।১৩২ সেহি স্থানে যাওঁ আমি বৰ সাধিবাক । অনেক বিদূৰ পথ লাগয় ঘাইবাক । গ্ৰামৰ ভাৰ্য্যা ব্রতেশ্বৰী নাম তথা । আমি সবে উপাদিয়া থাকোহেঁ সৰ্বথা । ১৩৩ যোগ সাধ্য বিনে যাইতে নপাৰে সিথানে । আপোন শকতি যাইবে কাহাৰ পৰাণে । ইথানৰ পৰা সাদ্ধ অন্ত প্ৰহৰ। উদ্ধগতি যাইবে লাগে কৰিয়া সত্বৰ। ১৩৪