পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৩৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৩৩ অভুত ৰামায়ণ । বিদ্যুৎ সদৃশ, পাতালে পশিল, পুকৰত ভূমি ভৈল । আমাৰতো গুক, যত সুখ ভোগ, মাতৃৰ লগতে গৈল ॥১১১ যিটো সকলৰ, মাতৃ নাহি কয়, জীবে লাগে তাৰ কি ক । স্থখ ভোগ মানে, গুছয় তাহাৰ, জীবনৰো ধিক ধিক । মাতৃয়ে বদ্যপি, তিতা কেছা দেই, সিয়ো অমৃতৰ নয় । অন জনে যদি, পঞ্চামৃত দেই, সিটে। হয় বিষময় । ১২ পৰয তনয়ে, অল্লমান খাই, তাকে দেখে বহুতৰ । আপুন তনয়ে, বিস্তৰ থাইলেবো, তাহাকে দেখে তাক ৰ । শৰীৰ পোষক, ম’তা সম নাই, ভাৰ্য্যাৰ সম তোষ ক । বিদ্যা সম নাই, শৰীৰ ভূষণ, চিাৰ সম শোষক। ১১৩