পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৩৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰামায়ণ বিয়ে ৰাব•ে, হৰিবাক পাইলা, কহিয়ো স্বৰূপ কথা । শান্তি সতী তেৰ, দুঃখ দেখি মোৰ, মনত মিলিছে ব্যথা ॥১০৬ সাবশেষে মই, সকলে কহিলো, যতেক পুছিল মানে । জগত ঈশ্বৰ, জানিয়া তোমাৰ, গৈল ৰাবণৰ স্থানে। দেখাই পুর্বাপৰ, কহিল বিস্তাৰ, হস্পিতে মোক বুলিলা । শুনি দু মতি, ৰাক্ষসৰ পতি, অগনি যেন জ্বলিল ॥১০৭ ৰাক্ষসীৰ মার্গ তলে সৰ কাই ঢঙ্কাই বাজ কৰিল । মহা মনস্তাপ, কৰি য় ক্রিঙ্গল, মনত পাছে চিন্ধিল । জন্মে জন্মে সত্নী, জানকীৰ ঘোৰ, এহিতো ছষ্টে কৰিব । সবান্ধৰে ইতো, ৰৰণ নিশ্বল, ৰামৰ হাতে মৰিব ॥১ • ৮