পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৩২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্ব্যস্ত ৰামায়ণ অাৰু এক বোল, বোলো মই প্ৰভু মোক তুমি মতঙ্কিলা । এছি মম্বন্তৰে, ত্ৰেতা ঘ অস্তত, বাৰে বাৰে জনমিব । বাৰে বাৰে মোক, ভাৰ্য্যা কৰি পাইবা, লভিবাবৰই দুঃখ । তোমাত জনাত, বিনাই অামাত, মিলিবে পৰম হুখ ॥১• ৪ নির্দোষী নাৰীক, অসতী বুলিয়া, নিম। কৰে যিতো লোক । সিতো পুকষক, জানিবাহা এতু, বিৰহ দুঃখে নেড়োক। জা এক বাক্য, বুলি জাছো প্ৰভু, স্বৰূপ হৈবাক লাগে । সভা বিদ্যমানে, প্ৰকটিয়া তাক, কহিবেলা তোমাৰ ভাগে ॥১- ৫ যৈসানি ৰাবণে, হষি মিল মোক, ত্ৰি জটা মোক পুছিলা । কাহাৰ নমিন্দনী, কাহাৰ ঘৰিণী, কিমতে ৰিহা কৰিল: