পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


নতুন ৰামায়ণ । ২৯ পুনু পুনু দেবী ভূমিক বোলয় লাগিল মনে বিচাট । যেবে মহাশান্তী, ধর্মে অছোতেবে, মাতা তুমি মেলা ফাট । ১০১ ভনি পৃথিবীৰ, শৰীৰ কম্পিল, কাটিল মেদিনী খণ্ড । ৰত্ন ময় দিব্য, বিমান বকাইল, প্ৰকাশে যেন সাৰ্ত্তণ্ড । প্ৰদক্ষিণে দেবী, ৰামক নমিয়া, বুলিল স্বতি ভকতি । এহি বৰ সাধো, জনমে জনমে, তুমি মোৰ হৈবা পত্তি । ১০২ নববুশ জুই, হইবেক তনয়, কৈশল্যাদি শাশু হৈব । দশৰথ হৈব, শশুৰ জনকে, মোক জীব কৰি লৈব । ভৰতাদি কৰি, দেবৰ হৈবেক, ৰোলা তুমি কৃপামর 1 সাধোৰ্ধে। বিনয়ে, ভালুক বানৰ, হৈবন্ত পুত্ৰৰ নয় । ১০৩