পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ভভূত ৰামারণ। ত্ৰিদশ দেৱতা, সাক্ষী তৈল ভাত, মাৰিতে নপাইলা ছল। পুনু গৰ্ভ সমে, মাৰিতে চাহিলা দৈব পুনু মহাবল । জীবাক শুনিয়া, আনিয়াছা এবে, কিমত বুদ্ধি নাজানি। মহন্ত বেহেন, বাসিআছা কেনে, নাকাটাহা থাণ্ডা হানি । ৯৯ দুঃসহ ভুখত, বুলিলেক যত, কতেক কহিবো তাক । শোকত কোপত মজি কতক্ষণ, ভৈলন্ত দেবী অবাক। পাছে সীতা দেবী ভূমিক বুলিলা তুমিতো সবাৰে সাক্ষী। যেবে ৰাম বিনে অান নাজানিলো আছে| শান্তি পুণ্য ৰাখি । ১• • কায় বাক্য মনে সচেতে সপনে ৰামত বিনাই আন । যেবে নিচিন্তিলো তেবে মাতৃ মোৰ ৰাখিবাক লাগে মান ।