পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰামায়ণ । সিবেলা সীতাক, চাহিবাক প্ৰতি, কাহাৰো শক্তি নভৈল । ৰাঘৱক চাই, কোপে অপমানে, সীতা বুলিবাক লৈল । ৯৬ কিবা দোষ দেখি, তেজিলা আমাক, কৈয়ো সঙ্গ বিদ্যমানে । কনতো পুছাহা, মোৰ কোন দোষ, কেন জনে শুনে জানে । কোনবা পূকষে, কোন ৰমণীক, হেন উগ্ৰ দণ্ড কৰে । গর্ভে সমন্বিতে, ঘোৰ অৰণ্যত, এন্ডে মৰিবাক ডৰে ॥৯৭ চুমাতে কামোড়, ওলগতে কীল, দুৰ্জনৰ হেন ঠান । তুমিয়ো তেনয়, কপট হৃদয়, কিন্তু নজানয় আন । বজ্ৰতে| অধিক তোমাৰ হৃদয়, হোৱে নহে প্ৰভু চাহা । সৰু নগৰত, বহ্নিত পেলাই, পুৰিবাক চাহিলাহা ॥৯৮