পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভুত ৰামায়ণ । ৫৭ সত্যে বোলো তোৰ যেহি ব৷ সেহি হোক। বৰ দিয়া তেতিক্ষণে বাহিৰাইল মোক । লৱ কুশ দুই ভাই শুতিতে জানিল । সঙ্কেত কৰিয়া জানো দেবীত কহিল ৬৫১। পাছে গোসানীৰ বাক্যে ঘাৰ নিৰোধিল । নাগ ৰাজাগণ বাহিৰত ৰক্ষা দিল । অহঙ্কাৰ কৰি নাগগণে বেলে বাক । কৈৰ হনুমন্ত কোনে দেখাইবে জমক ।৬৫২ বানৰ সহিতে যুদ্ধ অতি বৰ লাজ । শুনিয়া হাসিব যত নাগিনী সমাজ । হেন শুনি মোৰ যদি উপজিল ক্রোধ । কপি বেশ ধৰি তভো বুলিবো প্ৰবোধ ।৬৫৩ ফুৰ সৰ্প জাতি আৰো বোলয় দুৰ্ব্বাক। কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ পতি নগণে তোমাক । হেন দেখি মোৰ বড় উপজিল ৰাগ । লাঞ্জৰ প্ৰহাৰে ভঙ্গাইলোহে। যত নাগ ।৬৫৪ নানা বিকৰ্থনা কৰি বলক মৰ্পিলো । ব্ৰহ্ম সৃপ্তি জানি অক প্রাণে নবধিলো । বীৰৰ দ্বাৰৰ সমীপক পাছে যাই । অনেক গৰ্জিলে। বড়মতীক শুনাই ।৩০৫ ( ১৪ )