পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৫৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অযুত ৰাগার। ১৫ মহাবলি হিন্ধন বিজয়ী প্রচণ্ড । একেশ্বৰে লঙ্কাক কৰিলা ৰণ্ড ভণ্ড । জৰ অবিদিত নাই ইতিনি ভুবন অবাথিত গতি লিতে পবন ননন ।৬৪১। সীতা বিচাৰিতে তেখে। মাসিঙে ইঠাই। তাৰ ভয়ে পীতা ,দেী আছয় লুকাই । মই বোলোতেহেঁ৷ মোৰ সখী নাহি হয়। যাৰ কথা কহ। তুমি তাঙ্কে •জানো মর। ৬৪২। বিছে নন্দিনী ভেংে রানিবা নিশ্চয় ধনু ভাঙ্গি ৰামচন্দ্ৰে বিহা কৰ্চিয় । স্বামীত কৰিয়া ৰোষ আসিছে : ইঠাই ! মোহোৰ সখীৰ পুত্ৰ ঝীব কিছু নাই ৬৪ত। যাক বোলে বসু ন্যস্ত তাৰে। জানো ক থা বজনেমী ৰাক্ষদে মাৰিলে পাছ এথা গৃহস্থিমি বোলে মিছ। তোহোৰ বচন তাহাঙ্ক মাৰন্ত নাই ইতিনি ভুবন ॥৬৪৪ মাদি সত্য কহি আছ দেখায়ে, প্রমাণ গীয়া কৰি চল মৰি আছে কোন স্থান । মই বে:সে আঙ কিছু না হকে সংশয় ছবি রিব ল সেইবে৷ কৃত্য। ৬৪৫।