পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৫১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অ্যু ৰাম'য়ণ । ১৪৯ শুনি সমজ্যাৰ মহা উৎসব মিলিল । মৃতক ৰ মুখে যেন অমৃ ত পড়িল । বোলে সবে সাধু সাধু বীৰ বায়ুস্থত । কৰিলা কৃষ্ণৰ কৰ্ম্ম কিনো অদভুত ।৬১১ দেৱতা বর্গেও যাক নপাৰে সাধিত । জেনকি কৰ্মক আনে পাৰয় কৰিত । জগত ঈশ্বৰ ৰাম যদ্যপি হোৱয় । সীতাৰ বিয়োগ হুঃখ তভো পায়াছয় ॥৬১২ অস্তৃত-মহিমা কিনো শ্ৰীৰাম দাসৰ কীৰিতি ৰহিল যাৰে চন্দ্ৰ দিবাকৰ । চিৰঞ্জীব হৌক বাপু বায়ুৰ কুমাৰ । কিনো আনন্দক দিলা হৃদয়ে অমাৰ ॥৬১৩ সীত। আসিবাৰ বাওঁ সৰ্ব্বজনে পাইল । আনন্দে আকুল হুয়া সমজ্যাক অ৷ইল । পুৰিল বিদিশ দিন প্রজাৰ আৰাৱে । পথত যাহান্তে কতো বস্ত্ৰ পিন্ধে গাৰে ।৬১৪ বিপর্যয় কৰি পিন্ধে বস্ত্ৰ অলঙ্ক ৰ গৃহকর্ষ সকলো কৰিয়। পৰিহাৰ । লৱড়ন্তে চলে আন্যোঅন্যে গেড়িম্বাই । প্রীজ্ঞ কি আইলকৈ অহাieনৰাপত ॥৬১৫