পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ণ । ১৩০ সত্য কৰি কহেঁ। মাৱ তোমাৰ আগত । জীৰ্বো বা মৰিবো আজি নিশ্চয় মনত । হেন শুনি লব কুশে বুলিলা বচন । আমাৰো নিশ্চয় শুনা পবন নন্দন ॥৫৮১ ৰাঘৱৰ প্ৰিয় নাহি তোমাত অপৰ । আত্মাতো অধিক মানি আছে ৰঘুবৰ । তুমি দেখো প্রতিজ্ঞা কৰিয়া আছা বড়। আবে জানে। অনৰ্থ ঘটিবে বহুতৰ । ৫৮২ সীতা গোন্সানীকো জানে। জিবে নপাৰিবা । প্রতি তাত থাকি জানো তুমিয়ো মৰিবা । তোমাৰ মৰণ শুনিবেক ৰঘুবীৰ । অবশ্যে মৰি ব অণ্ড দৈবে বাধা নায় ।৫৮৩ ক্ষ্যত্বও মৰিবে শুনি ৰামৰ মৰণ আমাৰ জীবনে তেবে কোন প্রয়োজন । তোমাৰ লগতে অগনিত ঝাপ কৰি সবে এক স্থান হৈবো যমৰ নগৰী । ৫৮৪ স্বানী বোলন্ত মোৰ এ মন্দ কপালে । কুবৃত্ত বিধিয়ে হানো লিখিল কপালে । দুঃথৰ উপৰে দুঃখ আবাৰ মিলিল । বিশিষ্ট জনাৰ পৰা অনৰ্থ ঘটিল ।৫৮