পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৩৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অভূত ৰামায়ণ । মোক দেখিবাক তোৰ উত্ৰাৱল মন । ছিদ্ৰ পাইলি আবে লব কুশৰ কাৰণ । তোকো দেখিবাক মোৰ বড় হাবিয়াশ । তথপি আনিতে তোক নপাওঁ ময় সাস ॥৫৫১ জাপুনি আসিয়াতয় আছ মোৰ ঠাই । তোহোতেসে ভয়ে ময় আছিলো লুকাই । আত্মা বাত কৰিবাক কৰস উদ্যোগ । ইতে। কৰ্ম্ম বাপু তোৰ নুহিকয় যোগ্য ৷৫৫২ শৰীৰেদে আদি ভক্তি মুক্তি.সাধিবাৰ । শৰাৰত বিনে শ্ৰেষ্ঠ নাহি কয় আৰ । পুত্ৰ ভাৰ্য্য৷ আদি মিত্র বান্ধব যতেক । শৰীৰৰ অৰ্থে প্রিয় হুয়াছে প্রত্যেক ॥৫৫৩ স্বৰ্গাদি সুখক জীবে যাৰ পদে পাই । মাত কৰি ই ট আৰ বিচাৰি নপাই । হেন আত্ম বাত কৰে যিতো দুৰাচাৰ । অধৰ্ম্ম কৰিতে কিছু নথাকিল তাৰ ৫৫৪ সেহি শৰীৰক যিতো ৰাখে মহা শিষ্ট । ধৰ্ম্ম সাধিবাক আৰ নৰৈল বিশিষ্ট । মোক অযোধ্যাক নিতে বাধূ। কৰ তয় । সাতিক ইছ সিদ্ধি কাহাৰ, সৗছয় }৫৫৫