পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৩৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অঙুন ৰামায়ণ । মাকতিৰ নিষ্ঠ ভাব গোর্সানী দেখিল । আথবেথ কৰি সিংহাসনৰ নামিল i পুলকিত অঙ্গ নেত্রে লোতক ঝৰিল । ৰহ ৰহ বুলি আগ ভেটিয়া ৰহিল । ৫৪৬ নকৰিয়ে। অগ্নি ঝাস পবন কুমাৰ । হেন কৰ্ম্ম যোগ্য বাপু নহয় তোমাৰ । যি কাৰণে চিনা মই নিদিলে। তোমাক । স্বৰূপ কৰিয়া কহে। শুনা আবে তাক ৷৫৪৭ তোৰ সম উপকাৰী প্রিয় মোৰ নাই। নপাওঁ অন্ত যত তোৰ গুণক বৰ্ণাই । তই আপদৰ বন্ধু ঢুঃখৰ সহাই। তোৰ গুণ আছে মোৰ হিয়াত সোমাই ৷৫৪৮ তোৰ উপকাৰে ঋণী হয়আছে৷ ময় । তেবে শুদ্ধ হও যেবে ক্ষমাক ৰ তয় । লবতো কুশতো কৰি দয়াৰ ভাজন । কহিবে নলাগে তাক জানে সৰ্ব্বজন ॥৫৪৯ নিতে নিতে আশীৰ্বাদ দিয়া থাকো ময় । অঞ্জনাতোধিক মোক মানি আছ তয় । যৈসানি আনিলো ময় ইথানক লাই । জানো তদবধি তোৰ স্থখ শান্ত নাই ৫৫