পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


আজুত ৰামায়ণ আমাক যত দুঃখ লঙ্কাত পাইলোঁহেঁ। তোমাত সবে বিদিত । হেন সেৱকক বঞ্চিতে কি নাৱ। তোমাৰ হোৱে উচিত যদি তথাপিতো চিনা নেদা মোক বোলো দৃঢ় কৰি হিয়া । তোমাৰ আগত সত্যে মৰিবোহো অগনি ঝাস কৰিয়া । ৫৪১ মাৰুতিৰ বাক্য শুনিয়া দেবীৰ সিহৰিল সৰ্ব্ব গাৱ । মনে বে'লে তাঙ্ক পুত্ৰ বুলি আছে৷ তাৰে৷ মোত মাতৃ ভাব । ব্ৰহ্মাণ্ড মধ্যত একান্ত ভকত ৰামৰ আউৰ নাই । মেহৰ ভাজন দুঃখৰ তাৰণ মোৰো নাহি আন ঠাই । ৫৫২ চিল দিলে যদি অ্যাক্রোশ কৰয় মোহোক নিবাক প্ৰতি। বলি আছো বাক তেবে নজাইবাক উপাসুনাহি সম্প্ৰতি।