পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৩২ অস্তুত ৰামায়ণ । মলয় পবন, শৰীৰত লাগে, বিষ যেন মানে তাক। মলয় চন্দন, বহুিত ফু লিঙ্গ, সম কৰি দহে গাক । মালতীৰ মালা, গাৱত লাগিলে, সূচী সম লাগে গাই। শীতল জলক, সিঞ্চস্তে গাৱক, দহে অগনিৰ প্রাই ॥৫৩৬ ৰামৰ বৃতান্ত, কহন্তে কান্দন্ত, পড়িয়া বা কুমাৰ । এক দৃষ্টি কৰি, নাগিনী যোগিনী, সবে কৰে হাহঁ। কাৰ । গদ গদ বাণী, পুনু হ নুগুপ্ত, বোলন্ত বিনয় বাক । তোমাক খুজিতে, ৰাঘৰে যৈসানী, পঠাই দিল আমাক ৷৫৩৭ সাগৰ তৰন্তে লঙ্কাক চলন্তে যতেক দুঃখ লভিলো । তোমাত গৌৰবে সি সব দুঃখক কিছু মান নগণলো।