পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১৩৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভুত ৰামায়ণ । ১৩১ মহা পতিব্ৰতা স্বামীত ভকতা দেখি আছো ঠাই ঠাই । সিসব নাৰীয়ে, অন্যো অন্যে মিলি, । তোমাৰ যশক গাই ৫৩৩ ৰাজ্য ভোগ চাড়ি, ক্ৰীৰামৰ সঙ্গে , অৰণ্যে দুঃখ ভূঞ্জিলা । আপোনাৰ দুঃখ, নকৰি বিচাৰ, ৰামকে মাত্র সেবিলা । অভিন্ন স্বৰূপে, ৰাঘবে তোমাক, মনত কৰিলা সাৰ । প্ৰিয়াৰ বিচ্ছেদ, ভয়ত ৰাঘবে, গলত নাড়িলে হাৰ ৷৫৩৪ যেখানে ৰাৱণে, হৰিল তোমাক, কহেঁ। মাৱ সত্যবাঁক । জল অনলক, নজানিল ৰাম, পাসৰিল আপোনাক । চন্দ্ৰৰ কিৰণ, দিবাকৰ বোলে, লক্ষাণকো নজানিলা । সিবেলা ৰামৰ, বৃত্তান্ত দেখিয়া হেন নাহি নকান্দিলা ।৫৩৫