পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অদ্ভুত ৰামায়ণ ১২৭ লব-কুশ ৰোষে মহা অসন্তোষে জননী আছে ইঠাই। অযোধ্যানগৰী যেবে নিতে পাৰি তেবে বৰ কীৰ্ত্তি পাই ॥৫২৩ মাৰুতি বদতি, শুনা মহামতি, ৰামৰ ময় কিঙ্কৰ। সীতা গোসানীৰ, তোমাসাত বড়, মোক দয়া বহুতৰ । যেবে ইও ময়, পবন তনয়, হয় যেবে দেবী সীতা । যবে ময় তাঙ্ক, পাঁও দেখিবাক, নিবে। আত কোন চিন্তা । ৫২৪ গোস’নীয়ে মোক, দিয়৷ আছে বৰ, যেহি বাদ্দো তাকে পাইবো । নমি গোদানীক ময় আৰ কিক, অযোধ্যা নগৰী যাইবো । আদি দেবী মোক, কৰয় বিমুখ, কৰো সত্য অঙ্গীকাৰ । সভাৰ মাজত, পুড়ি অনুলত, মৰিবে আগে তাহাৰ। ৫২৫