পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ণ । কিনো বজ্ৰ সৰি চিত্ত তোমাসাৰ কাতে৷ কিছু দয়া নাই । আমি.ব্যকুলিত শোকে দগ্ধ চিত্ত ফুৰো ব্ৰক্ষা গুত চাই ৷৫১৮ মাৰুতিক ধৰি আস্বাসি সাদৰি দুই ভাই তুলিলন্ত । ভকতৰ দুখ দেখিয়া অস্থখ কান্দি কান্দি বুলিলন্ত । শুনা বীৰবৰ পবন কুমাৰ “হৃদতে তুমি সাৰ। স্নেহে বিস্মৰিয়া থাকিবে লাগিয়া চিত্তত নাহি আমাৰ ॥৫১৯ কিন্তু চিৰদিনে মাতৃ আদৰ্শনে হৃদয় ব্যাকুল কৰে । ছে বাৰ্ত্তা পাই আসিলো ইঠাই মাতৃ দেখিবাৰ তৰে । আজি কালি আমি । যাইবে চান্তে তুমি । আসিবে পাইলো বাৰ্ত্তাক । আৰো নাগ সর্প কৰে মহ। দৰ্প তযু বল মৰ্পিবাক। ৫২ •