পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১২৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অৰ্ভত ৰামায়ণ । ১২১ স কলো প্ৰাণীয়ে মানিবেক তব বাক । নমানিয়া দুডানে কৰিবে কিবা কাক । ৫ • ৪ আকাশ চামিয়া ছোৱে নক্ষত্র উদয় । এক এক চন্দ্ৰৰ প্ৰকাশ তুল্য নয় । এক কোকিলৰ স্বৰ সমস্ত শুনয় । অনেক ভেক ৰ ৰাৱ কোনে জাদ ৰয় । ৫ ° ৫ যদ্যপি ৰটিয়া ফুৰে বহুতৰ কাঁক । এক ময়ুৰৰ নাদে জীনয় সবাক । মূঢ় সবে বোলে নানা বচন চাতুৰী। কোন সাধু লোক আছে তাহাক আদৰি । ৫০৬ দুৰ্জনৰ বাক্যত নাহিকে কিছু ফল । বানৰৰ মুখে কিবা ভাগে নাৰীকল । শৰ তৰ মেঘ যেন গৰ্জনেলে মাত্র । বৰষাৰ ঠানে নছে ধৰষিবে পাত্র । ৫০৭ দুৰ্জনৰ বচন জানিবা সেহি প্রায় । দৌলত ভচ্ছিলে কাকে কিবা নন্ট যায় । হাসি বসুমতী বোলে কি বুলিলি তয় । দুজনৰ বাক্য যেবে সজ্জনে নলয় । ৫ • ৮ ৰামক নুবুলি সন্ত বুলি বাহা কাক । দুৰ্জনৰ বাক্যে কেনে তেজিলা সীতাক ।