পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১১৪ মঙুত ৰামায়ণ । মাৰুতিক লাগি ভয় নক ৰা মনত । তোমাক দেখিলে মাত্ৰ হৈ ব অবনত ।৪৬৯ লৱৰ কু*ৰ বাক্যে হুয়া ভয় হুীন অস্তুখে ৰহিল। দেবী বদন মলিন । মাৰুতিৰ ঘোৰ নাদ শুনি মাগ সম্প দশো দিশে পলাই গৈল হৰিলেক দৰ্প । ৪৭৩ পাছে মাৰু তয় যাৰ সমীপক য়াই দেখিলন্ত তথাত জনেকে। প্রাণী মাই। গৰ্ভিজ্জবে লাগিলা দুৱাৰৰ ভিতি চাই । সবেদেৱ সাক্ষী হৈব মোৰ দোষ নাই ৷৪৭১ জগত ঈশ্বৰ ৰাম জগত কাৰণ । ৰাৱণত ভয়ে প্ৰাৰ্থিলন্ত দেৱগণ । ভৈলা অবতাৰ আদি দশৰথ ঘৰে। নৰ ৰূপ ধৰি প্ৰভু কৌশল্যা উদৰে । ৪৭২ পিতৃ বাক্য পালি প্ৰভু ধনত ভ্ৰমিলা মহন্তৰ হিত চিন্তি দুর্জণ বধিলা ৰ ধৰণীৰ ভাৰ হৰি ধৰ্ম্মপথ ৰাখি । সাম্প্রতি আছন্ত প্ৰভু জগতৰে সাক্ষী। ৪৭ সামীৰ ভাৰ্য্যাৰ যদি কন্দল লাগয় । কটন টি চিবাব নৰ