পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১১৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অৰ্ভত ৰামা ৰণ । ১১৩ বহমতী বুলিস ন্ত জন কীক চাই । কুমাৰ ৰাখিতে মোৰ হৰাইল উপাই ॥৪৬৪ জানিলে। পাইলেক মোক বড় েতা জঞ্জtলে । মাকতিসে পাইলে মোক নাৰাখিবে ভালে । পূৰ্ববংন্তে মোক লাগি ক্রোধ আছে৷ জানি । অমাৰ স্থান ক তুমি আসিলা যৈসানি ।৪৬৫ এখন মাৰুতি যদি আসে মোৰ ঠাই । নজtনো কৰয় মোক কিৰ্মত বিলাই । অলপ বয়স দুই তোমাৰ তনয় । বিবোল বুলি ল| সবেখানি সত্য হয় ॥৪৬৬ মাৰুতিব সম বীৰ একো স্থানে নাই । বুলিলে উচিত কিছু নুহিকে বড়াই । মোক ৰাখিবাক আবে চিন্তিয়ো উপাই । এহি বুলি কান্দে পড়ি বহুমতী আই ॥৪৬৭ লৱকুশে বোলে মাৱ নুহি বা বিকল । হনুমন্তে নাচৰে তোমাৰ অকুশল । ধৰম পুৰুষ গৃেহে ৰামত ভকত । শক্ৰ কৰি ন!হি তান ইতিনি লোকত ।৪৬৮ কিন্তু ৰাঘৱ ৰ দ্ৰোহী যি পুনু অধৰ্ম্ম । তাহাৰ সম্বন্ধি জান। কালান্তক যম ।