পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অস্তুত ৰামায়ণ । যুথে যুগে সেনাগণ মাৰন্তেহি যাই । দেখন্ত মাৰুতি গোটেকৰে। শৱ নাই ।৩৫৯ মাগ মায়া জানি বীৰ আটাসেক দিল । এড়ি মায়া বাসুকীয়ে ভয়ে আগুৰিল । অন্তৰ্ধান হুয়া নাগ আকাশক যাই । অলক্ষিতে মাৰুতিক ধৰিল ঢ়োই #৪৬০ দেখস্ত মাৰুতি গাৱ গাধিৰ লাগিল । বোলয় অাৰ কা নাগে মায়'সে পাতিল । বিষ বঢ়ি সঞ্চৰিয়া দোহোক মাৰিতে । কৰি আছে ষত্ন ইতো জানিলো নিশ্চিতে ॥৪৬ পাছে যোগ সাধ্য আছৰিয়া মহা nীৰ । বজ্ৰময় কৰিলন্ত অপোন শৰীৰ । হাজবেক মুথে নাগে কামোড় ভেজাই। নপাৰিলে চাল ফুটাইবাক একো ঠাই । ৪৬২ ভাগি গৈল দন্ত সব নপান্ত উপাই । মাৰুতিক এড়ি বীৰগৈলেক পলাই । হেন দেখি নাগ সৰ্পগণ নিৰন্তৰে। লৱড়ি পলাইল গিৰি গহবর বিবৰে ॥৪ ৬৩ যা ৰত শকতি বীৰ মাৰুতি লাস্কিল। টল বল কৰি সকে ধৰণী লড়িল ।