পৃষ্ঠা:অসমীয়া অদ্ভুত ৰামায়ণ.djvu/১১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অত ৰামায়ণ । ১০৯ হাতে খাণ্ডা বাৰু যাঠি গেদ। মুদগড় । যুদ্ধ ক আক্রান্তে ধৰি অাছে নিৰন্তৰ ॥৪৪৪ হস্তী বোড়া তলে চড়ি কতে। মহাবীৰ । ক্রোধে আৰকত চক্ষু কম্পাৱয় শিৰ । উদ্বেল সাগৰ যেন ছাপিলেক পাশ । ধৰ ধৰ মাৰ মাৰ পাৰয় আটাস ।৪৪৫ ধনু শব খডগ চৰ্ম্ম ধৰি নিৰস্তব । পদাতি সকল অসি ছাপিল ওচৰ । বিস্ময়ে মাৰুতি চিন্তে কৈ ৰ সেনাগণ । যম সম ধাই আসে মোক কি কাৰণ ৪৪৬ নুহি দেৱ দৈত্য যত ৰাক্ষসৰ বল । গন্ধৰ্ব্ব চাৰণ নাগ নহে ইসক ল । সাগৰ সঙ্কাস সেনা দেখি ভয় ভীত । কাহাৰ শকতি আছে আগে হৈবে স্থিত {৪৪৭ হওঁ শ্ৰীৰামৰ দাস বীৰ হনুমন্ত । নিগুটি কৰিয়া আৰ কৰিবোহেঁ অন্ত । হাসিয়া মাৰুতি বোলে কৈৰ সেনাগণ । কাহাক বিৰোধি বাণী বোলা কি কাৰণ ॥৪৪৮ কিবা মোকে লাগি মোসাৰ ক্ৰোধ মন । স্বধূপ কৰিয়া মোত কহিয়ো এখন । ( ১০ )